کارشناس ارشد روانشناسی بالینی و کارشناس ستادی گروه سلامت روان معاونت بهداشت دانشگاه علوم پزشکی نیشابور، در تأکید بر اهمیت پیشگیری از کودکآزاری، گفت: خانهای که در آن کودک شنیده میشود و احساس امنیت میکند، در برابر آسیبهای بیرونی بسیار مقاومتر است.
بهاره کوثری در گفتگو با روابط عمومی معاونت بهداشت بیان کرد: برخلاف تصور عموم، پیشگیری از کودکآزاری تنها به معنای اجتناب از تنبیه بدنی نیست؛ بلکه ایجاد یک فضای عاطفی امن، حیاتیترین رکن پیشگیری است.
کوثری اظهار داشت: کودکی که در خانه شنیده میشود و احساس امنیت میکند، راحتتر میتواند درباره تجربههای آزاردهنده خود با والدین یا مراجعین صحبت کند.
وی با اشاره به اینکه آسیبهای روانی ناشی از کلمات، بیتوجهیها و فضای پرتنش خانه، میتواند به اندازه آسیبهای جسمی مخرب باشد، راهکارهای زیر را برای ایجاد فضای امن در خانواده پیشنهاد کرد: گوش دادن فعال: والدین به جای اصلاح فوری و سرزنش، ابتدا به کودک اجازه دهند احساسات خود را تخلیه کند.
وی افزود: وقتی کودک حس کند شنیده میشود، اعتماد به نفس او برای بیان حقیقت در آینده افزایش مییابد.
مدیریت رفتار به جای تنبیه: تنبیه بدنی تنها باعث ایجاد ترس میشود، بنابراین والدین به جای تمرکز بر «چرا این کار را کردی؟»، باید بر روی «حل مسئله» تمرکز کنند.
ثبات رفتاری: نوسانات شدید عاطفی والدین (مانند نوسان بین خنده و فریاد) باعث میشود کودک همواره در حالت «آمادهباش و استرس» باقی بماند که این امر سلامت روان او را تهدید میکند.
شناسایی علائم هشداردهنده: تغییرات رفتاری ناگهانی مانند گوشهگیری، شبگریزی یا افت تحصیلی، میتواند پیامهایی از دنیای درون کودک و نشانههایی از نیاز به مداخله باشد.
در پایان، یادمان باشد پیشگیری از کودکآزاری، یک وظیفه اجتماعی است که ریشه در سلامت خانواده دارد و خانه باید اولین و امنترین پناهگاهی باشد که کودک در آن احساس ارزشمندی و احترام میکند.
