سرپرست گروه جوانی جمعیت، سلامت خانواده و مدارس دانشگاه‌ علوم پزشکی نیشابور از سندروم سارکوپنی در سالمندان گفت.


دکتر احمد عربخانی عنوان کرد: افزایش سن با تغییرات زیادی در ترکیب بدن همراه است و هیچ کاهشی چشمگیرتر و بالقوه تر از کاهش توده عضلانی نیست. سارکوپنی یک سندروم پیشرونده است که با کاهش توده و قدرت عضلانی و کاهش عملکرد فیزیکی مشخص می شود.
وی افزایش خطر زمین خوردگی و شکستگی، کاهش تحرک و استقلال، وابستگی بیشتر به دیگران برای انجام فعالیت‌های روزمره، کاهش کیفیت زندگی، افزایش خطر بستری شدن در بیمارستان و طولانی شدن دوره نقاهت، افزایش هزینه‌های درمانی و مراقبتی و افزایش احتمال مرگ را از جمله پیامدهای سارکوپنی برشمرد.
سمیه برجی کارشناس واحد سلامت سالمندان معاونت بهداشت با اشاره به اینکه سارکوپنی به عنوان یک پیامد چند عاملی پزشکی، رفتاری و تغذیه ای مطرح شده است، ادامه داد: تغییرات هورمونی مانند کاهش تستوسترون، کاهش مصرف یا دریافت ناکافی پروتئین، کمبود ویتامین D و سایر ریز مغذی ها، چاقی، اختلالات حرکتی، بی تحرکی و کم تحرکی، بیماریهای مزمن و وجود عوامل روانشناختی مانند افسردگی و انزوای اجتماعی را می توان از عوامل خطر ایجاد کننده آن نام برد.
برجی بر اهمیت تشخیص زودهنگام سارکوپنی جهت انجام زودهنگام مداخلات به منظور کاهش روند پیشرفت و افزایش سالهای طولانی تر با کیفیت تاکید کرد و گفت: می توان با استفاده از روش‌های متفاوت تصویربرداری با اشعه ایکس و تست های دیگر نظیر اندازه گیری قدرت عضلات به میزان پیشرفت بیماری در افراد پی برد.
کارشناس واحد سلامت سالمندان در ضمن توصیه به انجام فعالیت های فیزیکی و تمرینات ورزشی با اولویت مقاومتی و هوازی برای حفظ عضله افزود: مدیریت بیماریهای مزمن، مصرف پروتئین ها، ویتامین D، امگا ۳، آنتی اکسیدان ها، هورمون تراپی و ... زیر نظر پزشک می توانند جهت کاهش سرعت تحلیل توده عضلانی حمایت کننده باشد.
دکتر عربخانی در پایان یادآور شد: نتایج مطالعات نشان دهنده این است که افراد دچار سارکوپنی، ۳ برابر بیشتر در معرض خطر افتادن قرار دارند و احتمال ناتوانی های فیزیکی و اختلال عملکردی در این افراد، ۲ تا ۳ برابر بیشتر است که این باعث تحمیل هزینه های بالا به سیستم مراقبت بهداشتی و کاهش کیفیت زندگی می شود. از طرفی شیوه زندگی نامناسب، عادات غذایی غلط و سطح کم فعالیت بدنی احتمال بیماریهای مزمن و سندروم‌هایی مانند سارکوپنی را تشدید می‌کند که این موضوع تغییرات جدی در سبک زندگی را ضروری می نماید.